New York Rock ‘n Roll Hall of Fame
RECENSIE – Geschiedenis kan op vele manieren gevisualiseerd worden. De geschiedenis van de rock ‘n roll in New York laat zich waarschijnlijk het beste tonen aan de hand van een pisbak.
De urinoir uit de legendarische punkclub CBGB is te zien in de New Yorkse dependance van de Rock ‘n Roll Hall of Fame. Het toilet is één van de honderden rock ‘n roll-artefacten die naar New York zijn gekomen vanuit Cleveland, Ohio.
Daar werd In 1995 de Rock ‘n Roll Hall of Fame geopend, en de hele wereld was er verbaasd over. Wat had Cleveland in hemelsnaam te maken met rock ‘n roll? Bijna elke stad in de VS kon méér aanspraak maken op een Hall of Fame voor rock ‘n roll dan Cleveland. Maar het was een ordinaire geldkwestie. Cleveland betaalde gewoon het meest om als thuisbasis te dienen voor het museum dat het instituut Rock ‘n Rock Hall of Fame, dat al sinds 1983 bestaat, wilde oprichten.
Het heeft even geduurd, maar sinds deze week is die historische misser dan toch een beetje rechtgezet. De NY Rock ‘n Roll Annex opende zijn deuren aan Mercer Street in de wijk Soho. De komst van het museum was met veel bombarie aangekondigd; in de hele stad gingen posters en graffiti met het logo van de Annex, maar op dag drie liep het nog niet storm. Slechts enkele bezoekers om drie uur ’s middags.
John Lennon
Dat is jammer, want het getoonde is zeker de moeite waard. Een bezoeker kan - overigens voor het niet geringe bedrag van 28 dollar – met gemak anderhalf tot twee uur lang rondhangen tussen de gitaren van Jimi Hendrix, de felgekleurde boots van Johnny Cash, de bijbel van Elvis (met aantekeningen), de paarse lange jas van Prince en de piano waarop John Lennon Imagine speelde. (Het museum in Cleveland is overigens veel groter, daar is vijf uur de norm, en nog goedkoper ook (22 dollar), maar This is New York, je betaalt hier méér voor mínder).
De bezoeker wordt door het museum rondgeleid aan de hand van een soort GPS-zendertje dat op elk moment weet waar je bent. Het is even wennen hoe het zendertje precies werkt, maar het komt erop neer dat je voor het Blond Ambition-topje van Madonna moet gaan staan om haar jaren tachtig-hit Express Yourself te horen.
Zaak is om vervolgens niet te snel weg te lopen, want dan luister je nog steeds naar Madonna terwijl je de poezië-manuscripten van Doors-frontman Jim Morrison staat te lezen. Of je hoort de Beatles’ Help terwijl je je vergaapt aan een jas van Mick Jagger, for that matter. Maar als je eenmaal doorhebt hoe het zendertje werkt, is-ie geweldig. Ga voor een Chevy uit 1957 staan en je hoort de voormalige eigenaar, Bruce Springsteen.
Na de eerste vier secties, Hall of Fame (een proloog met klassiekers in een zaal met handtekeningen van de artiesten van de Hall of Fame), The Power and the Glory (een ruim tien minuten durende film met een overzicht van de groten der rock ‘n roll-aarde), Roots and Influences (van Billie Holiday naar Amy Winehouse, van James Brown naar 50 Cents), Moments to Movements (hoe individuele artiesten met hun beslissingen en stijl de populaire cultuur veranderden) kom je dan – eindelijk - terecht waar je wilt komen: New York Rock.
Gentrification
Hoogtepunt van de New Yorkse sectie is ongetwijfeld het min of meer nagebouwde CBGB. Voor wie ooit de CBGB heeft bezocht, moet het pijnlijk zijn om voor de originele CBGB/Omfug-luifel te staan, The Ramones keihard op je oren. Het hele tafereel ziet eruit zoals CBGB was: de urinoir, de originele Fuck You/Pay Me-kassa, de nog uit de jaren twintig stammende telefooncel, tafels met er omheen een enkele omgevallen stoel, bierflessen op de grond, concertposters tegen de muur. En alles, alles ondergekladderd met grafitti.
Maar wat mist is de geur van verschraald bier, rook, zweet en zeik, het geluid van schreeuwende concertgangers en ouwehoerende kroegtijgers. En, voor de deur: rondhangende daklozen en alcoholisten op de smoezelige Bowery. Dan besef je je plotseling dat je in een fraai verlicht museum staat, in plaats van in een donkere, smerige punkclub. De CBGB is niet meer, het moest in 2006 zijn deuren sluiten, omdat de huur te hoog werd. Oprichter Hilly Kristal overleed krap een jaar later.
De Bowery zelf was overigens al lang vóór de sluiting van CBGB ten prooi gevallen aan gentrification, en de bijbehorende projectontwikkelaars met hun hotels en luxury condo’s. CBGB moest wel weg. Op 315 Bowery probeert modeontwerper John Varvatos in zijn boutique de pijn nog een beetje te verzachten met extra aandacht voor rock ‘n roll en punk en de geschiedenis van het pand.
Een andere aardige gadget van de New Yorkse sectie is een tien meter lang model van Manhattan. Via een interactieve kaart is te zien waar de belangrijkste rockclubs in Manhattan zich bevinden. Verder ontbreken Grandmaster Flash (hiphop is een New Yorkse uitvinding) en Blondie en de Talking Heads niet. Van zowel Deborah Harry als van David Byrne zijn kledingstukken te zien. Van Byrne het enorme pak dat hij droeg tijdens de Stop Making Sense-toer.
Velvet Underground?
De New York Annex van de Rock and Roll Hall of Fame eindigt met een speciale expositie over The Clash. Nu is er niets mis met deze Britse punkgroep die in New York altijd geliefd is gebleven (zie bovenstaande foto, vandaag gemaakt in de East Village, op de hoek van Avenue A en Thompkins Square), maar het is toch een beetje een anti-climax als je net uit de New York-sectie komt.
Juist nu de Hall of Fame of Rock and Roll is neergestreken in New York, verwacht je extra aandacht voor The Ramones, Talking Heads, Patti Smith of, beter nog, de Velvet Underground, de band die eind jaren zestig de zoete en zonnige California-sound van de Beach Boys beantwoordde met een rauw en zwart geluid uit New York en daarmee aan de wieg stond van diezelfde Ramones en Talking Heads.
Maar helaas, weinig Lou Reed en John Cale bij de New York Rock and Roll Hall of Fame. Opnieuw een misser van de Rock and Roll Hall of Fame.
Dus als troost voor de liefhebbers van de Velvet Underground, Venus in Furs:
Heeft u tips voor NLNY.nl? Laat het weten via: 
Reageer