Nieuw New York: eindelijk melting pot?
Het uitgaansmagazine Time Out New York had vorige week een uitgebreid artikel over de vraag of New York een melting pot (smeltkroes) is of een mozaïek. Met andere woorden: leven alle culturen en nationaliteiten in New York mét en dóór elkaar (de melting pot-gedachte) of leven ze vooral náást en lángs elkaar (de mozaïek-gedachte)?
De vijftien panelleden, van alle rangen en standen en kleuren, die aan de discussie deelnamen, waren allemaal voorzichtig in hun antwoord. Niemand noemde New York een échte melting pot. “New York is altijd een melting pot geweest, that didn’t melt“, vond de een. “Geen van beide, wij zijn een tussenstation voor mensen die geld willen verdienen, of een springplank voor mensen als Rudy Giuliani”, zei een ander.
Een aantal anderen vonden Manhattan géén melting pot, maar de outer boroughs, vooral Brooklyn en Queens, daarentegen wel. “Als grootste borough herbergen we Russen, Trini’s, Italianen, Puertoricanen, Israëliërs, Palestijnen, Jamaicanen en vele anderen die allemaal naast en door elkaar leven”, zei een panellid over Brooklyn.
“Queens is de ware multiculturele borough, één van de meest kleurrijke plaatsen ter wereld, je ziet er steeds meer mensen over nationale en culturele grenzen heen met elkaar in contact komen”, vond weer een andere deelnemer van Queens.
De wereld in een stad
Mozaïek of melting pot, that’s the question? “Het is beide, maar het wordt meer een melting pot”, concludeert Joseph Berger aan het eind van een lezing dinsdagmiddag in Brooklyn.
Berger is redacteur van de New York Times en schreef vorig jaar het boek The World in a City: Traveling the Globe through the Neighborhoods of the New New York. De essaybundel beschrijft hoe New York in de afgelopen halve eeuw alleen maar cosmopolitischer werd en een voorafschaduwing kan worden van wat er in de rest van de VS op termijn ook gaat gebeuren.
Als jongen van acht, zo begon Berger zijn lezing, wandelde hij met een vriendje eens van 102th Street helemaal naar Chinatown. Toen zag de stad er eigenlijk saai uit, legt hij uit. “Je had Italiaanse, Ierse, zwarte, Puertoricaanse en witte wijken. Dan had je de belangrijkste etnische groepen en wijken wel zo’n beetje gehad.”
Toch keek de jonge Berger tijdens zijn wilde wandeling zijn ogen uit. Vijftig jaar later is Berger blij dat hij voor de krant opnieuw door New York mocht trekken, maar nu niet alleen door Manhattan, maar door de hele stad. De krantenverhalen werden uiteindelijk gebundeld in het boek.
Metrokaartje
“Het New York van mijn jeugd bestaat niet meer”, blikt Berger terug. In de tussenliggende vijftig jaar is de hele wereld naar New York gekomen, aldus Berger. De enkele etnische buurten, zoals Chinatown en Little Italy hebben plaatsgemaakt voor tientallen.
Nu kun je de hele stad doorreizen en je waant je in Pakistan, Oezbekistan, Ecuador, Brazilië, Korea, China, Rusland. “De stad maakt zijn reputatie van diversity eindelijk waar”, aldus Berger. “Nu kun je hier de hele wereld over reizen tegen de kosten van een metrokaartje.”
Tegerlijkertijd zijn er meer ontwikkelingen gaande, aldus Berger. Sommige buurten worden juist minder etnisch homogeen, zoals Ditmars Park, Brooklyn. Berger: “Ik sprak daar met een zekere Fred Siegel en vroeg hem: ‘vertel nou eens, wie er allemaal in dit blok woont. Hij wees per huis aan, daar wonen Italianen, daar een Afro-American stel, daarboven Puertoricanen, aan het eind van het blok witte Amerikanen. Vijftig jaar geleden was dat onmogelijk.”
Razend tempo
Inmiddels is zestig procent van de inwoners van New York in het buitenland geboren, of hebben ouders die van elders komen, zegt Berger. Dat is veel meer dan toen hij zelf naar New York kwam.
Wat verder opvalt, is de snelheid van de veranderingen. Dat merkte Berger al tijdens zijn eigen onderzoek voor zijn boek. Toen hij een plek opzocht waar hij een jaar eerder ook was geweest, bleken sommige etnische eettentjes er niet meer te zijn.”Iedereen in de VS moet weten dat de veranderingen in New York in een razend tempo gaan.”
Want New York staat in zekere zin misschien nog wel altijd symbool voor de rest van de VS. Toen Berger in de noordoostelijke staat Maine was, waren daar net Somalische immigranten neergestreken. Maine is een staat met een overwegend blanke bevolking. De autochtonen leken er volgens Berger geen al te grote problemen mee te hebben.
Zelfs het zuiden is aan het veranderen, vervolgt Berger. “Het ooit racistische Louisiana heeft nu een gouverneur van Indische afkomst. En natuurlijk hebben we sinds vorige week een president wiens vader Keniaan was. Het lijkt erop dat blanken steeds meer aan diversiteit en kleuren gewend raken.”
Amazon.com: Joseph Berger, The World in a City: Traveling the Globe through the Neighborhoods of the New New York
grappig, ik dacht dat New York allang een melting pot was, maar kennelijk denken ze daar zelf dus anders over. Aardig om te lezen dat het nu wel richting een melting pot gaat.